am 17. 7. 2010 in der Bautzener Alten Wasserkunst

„Tanz auf der Rasierklinge“ - so ließe sich die Computergrafik von Stefan Hanusch überschreiben, die hier eine Etage höher zu sehen ist. Auf dem Bild überquert eine Tänzerin auf Messers Schneide, doch ausdrucksstark und präzise das blanke Ding.

Ich muss heute Gott sei Dank mit keiner Rede dieses und weitere Werke des Künstlers interpretieren, der 1975 in Panschwitz-Kuckau geboren wurde und heute in Berlin als selbständiger Grafiker, Fotograf und Designer lebt. Mögen die Grafiken - darunter eine, die an das zerstörte sorbische Dorf Horno erinnert - und Fotos aus Delhi und Katmandu zuerst einmal für sich sprechen. Sie sind ja Teil einer neuen Kunst, auf die sich das Auge und das Hirn noch etwas gewöhnen müssen.
Und es sollen uns weitere Klänge sorbischer Volklieder, bearbeitet und interpretiert von Boris Bertók, sowie einige Rezitationen von Gedichten junger sorbischer Autoren, vorgetragen von Marian Bulank, auf die Ausstellung von Stefan Hanusch einstimmen, der erst drei Jahre konsequent seiner Kunst und Gebrauchskunst nachgeht.

Meine Damen und Herren,im Namen des Sorbischen Künstlerbundes und des Pächters der Alten Wasserkunst, Herrn Tilo Rosjat, begrüße ich Sie und insbesondere den Autor dieser Ausstellung ganz herzlich zu dieser Eröffnung, mit der zugleich das 32. internationale Fest der sorbischen Poesie eingeläutet wird. Mit Schöpferkraft, Engagement und mit Unterstützung mehrerer unserer Partner und auch privater Förderer haben wir diese Ausstellung und viele weitere Veranstaltungen des Poesiefestes vorbereitet. Wie Sie schon heute sehen und hören können, wird unser Fest in diesem Jahr auch und vor allem von jungen Sorben, von neuen, aber auch gestandenen Dichtern und Künstlern aus der Lausitz und Europa geprägt sein.

Zum Schluss meiner Begrüßung möchte ich dennoch einen Gedanken verraten, der mir durch den Kopf ging, als ich gestern Abend durch diese Ausstellung schlenderte und mit den Augen fast an der Klinge stolperte, auf der die genannte Tänzerin gefährlich und dennoch selbstbewusst auf den Zehenspitzen tippelt:

„Ja, es ist schon so“, dachte ich „uns allen fehlt heute ein sicherer Boden. Und wer nicht auf den zweischneidigen Klippen des Lebens aufrecht zurecht kommt, der ist verloren – in Berlin genauso wie hier in der Lausitz.“
In diesem Sinne wird zum Abschluss der Eröffnung dieser Ausstellung Liana Bertók ein Gedicht tanzen.

Vielen Dank für die Aufmerksamkeit und viel Vergnügen weiterhin.


Witanske słowa na zahajenju wustajeńcy
grafikow a fotow Stefana Hanuša
17. 7. 2010 w Budyskej Starej wodarni

„Reja na britwičce“ – takle móhli grafiku Stefana Hanuša, z kompjuterom molowanu a wustajenu wo jedyn poschod wyše, mjenować. Na wobrazu přeprěča rejwarka zwažliwje, tola wuraznje a preciznje strašnu žiletku.
Nimam bohudźak dźensa žadyn nadawk, z narěču tule a dalše twórby, jewjace so w tutej prěnjej přehladce lěta 1975 w Pančicach-Kukowje rodźeneho a dźensa w Berlinje swobodnje skutkowaceho Serba, interpretować. Njech grafiki – mjez nimi jedna, kotraž dopomina na zničenu serbsku wjes Rogow - a wosebje fota z Delhi a z Kathmandu najprjedy jónu za sebje rěča. Wšako su wone čwak noweho wuměłstwa, na kotrež dyrbja so tež woči a mozy trochu zwučić.
A njech nas dalše zynki serbskich ludowach spěwow, wobdźěłane a interpretowane wot Borisa Bertóka kaž tež někotre recitacije basnjow młodych serbskich awtorow, přednjesenych wot Marian Bulanka, zawjedu do něhdźe hakle tři lěta trajaceho zaměrneho tworjenja Stefana Hanuša.

Česćene knjenje a knježa,
na tónle dźensniši zazběh lětušeho a mjeztym hižo 32. swjedźenja serbskeje poezije Was a wosebje tež awtora tuteje wustajeńcy wutrobnje witam – a to w mjenje Zwjazka sebskich wuměłcow a wotnajerja našeje Budyskeje Stareje wodarnja Tila Rosjata. Z kreatiwnosću, angažementom a w zhromadnosći z mnohimi swojimi partnerami a tež priwatnymi podpěraćelemi smy tule pokazku a dalše zarjadowanja našeho lětušeho swjatka poezije přihotowali. Kaž móžeće hižo dźensa widźeć a słyšeć, wuhotuja naš lětuši swjatk poezije tež a předewšěm młodźi Serbja, tola tež nowe mjezwoča a wustojni basniny a wuměłcy z Łužicy a Europy.

Na kóncu swojich postrownych słowow chcu tola přeradźić mysličku, kotruž mějach, jako wčera nawječor wustajeńcu Stefana Hanuša přeńdźech a so mjez druhim z wočemi wo britwičku zakopnych, na kotrejž rejwarka pod strachom, tola sebjewědomje na kónčkach nohow drypota:
„Haj, je drje tak”, takle myslach, „nam faluje dźensa krute dno. A štóž njemóže na dwojorěznych skalinach žiwjenja při wšěm so runy doprědka a horje pohibować, je zhubjeny – w Berlinje runje tak kaž tu w Budyšinje.”

W tutym zmysle zarejuje Liana Bertók na kóncu zahajenja tuteje wustajeńcy baseń.

Wutrobny dźak za Wašu kedźbnosć a wjele wjesela dale.

Młodźi a serbsko-čěska wzajomnosć w srjedźišću
Sobotu, dnja 17.07.2010 nawječor 17. 00 hodź. je na starodawnym městnje kulturneje metropole Serbow móhłrjec předběh lětušeho a mjeztym hižo 32. swjedźenja serbskeje poezije. Do Budyskeje Stareje wodarnje přeprošuje Zwjazk serbskich wuměłcow zhromadnje z wotnajerjom wodarnje Tilom Rosjatom na wustajeńcu z twórbami lěta 1975 w Pančicach-Kukowje rodźeneho a dźensa w Berlinje bydlaceho a swobodnje skutkowaceho grafikarja Stefana Hanuša. A kak móhło hinak być: Wotewrjenje wobrubi dźiwadźelnik Marian Bulank z basnjemi młodych serbskich poetow - serbsce a zdźěla tež němsce. Tohorunja zaklinči gitara, z kotrejž zanjese Boris Bertók někotre ze swojich wobdźěłanych serbskich ludowych spěwow. A na městnje narěče, kotraž je při wotewrjenju wustajeńcow hewak z wašnjom, zarejuje Liana Bertók, interpretujo baseń serbskeho awtora.
Hižo za jutřišim programom chowa so wšón wuměłski koncept lětušeho swjatka poezije, kotryž su wjacori wosebje aktiwni čłonojo a přećeljo ZSW z mnohimi partnerami w Budyšinje, Choćebuzu a druhdźe přihotowali: Serbska a mjezynarodna poezija a z njej dalše hałžki wuměłskeho tworjenja, tola tež bjesada. To wšo ma tworić wuchadźišćo a dno mnohich zarjadowanjow, wotměwacych so tradicionelnje w serbskimaj rěčomaj, ale tež w němskej, čěskej, pólskej a ukrainskej rěči. Mjez čitacymi budźe wjacorych młodych a młódšich pisacych, mjez druhimi Jan Měškank (rodź. 1984), Benjamin Nawka (1983) a Kajetan Dyrlich (1982) kaž tež Praska basnjerka Jitka N. Srbová (1976). Tući a dalši młodźi poeća wobohaća wosebje tež „Budysku nóc poezije“ sobotu 7. awgusta při a w Starej wodarni (wot 18. 00 hodź.).
Wony wječork wuhotuja serbscy, němscy, čěscy a basnicy dalšich narodnosćow – mjez nimi budu Kito Lorenc z Wuježka, Peter Huckauf z Berlina, Christian Schramm z Budyšina, Lojze Wieser z Celovca, Ivo Harák z Benátkow nad Jizerou, Grigorij Mowčanjuk z Ukrainy kaž tež pólska basnjerka Urszula Usakowska-Wolff, bydlaca w Berlinje a we Waršawje. Kaž tónle Budyski wječork, kotryz wobrubi Marjon Kwicojc ze swojej band KUPAZUKOW tohorunja ze delnjoserbskimi songami, stej literarna bjesada při škleńčy wina na ležownosći basnika Bena Budarja w Hornim Hajnku (6. awgusta, 17. 00 hodź.) kaž tež čitanje na česć Měrćina Nowaka-Njechornskeho při kófeju a plincach na dworje Krabatoweho młyna w Čornym Chołmcu (8. awgusta, 16. 00 hodź.) wěnowaneje serbsko-čěskej wzajomnosći. To samsne płaći za tři zarjadowanja nazymu w Čěskej. Nimo serbskeje załožby a dalšich zjawnych a priwatnych dobroćelow podpěruje wšak lětsa swjatk poezije Čěsko-němski fond přichoda. Při wšěm dyrbi ZSW tež tónkróć zaso z poměrnje niskim etatom wuńć a nahladne mnostwo zarjadowanjow čestnohamtsce abo z partnerami kaž ze Serbskim ludowym ansamblom, Wojerowskim wuměłskim towarstwom, Domom Smolerja a Zejlerja we Łazu, čěskim klubom PEN a Delnjoserbskim muzejom w Choćebuzu wunć. Na dworje delnjoserbskeho muzeja je tež oficialne zahajenje lětušeho swjedźenja poezije – a to sobotu 31. julija napoł wosmich.
M. Dyrlichowa

Die nächste Vorstandssitzung findet am 28.07.2010, 17.00 Uhr im Spreezimmer des SNE in Bautzen statt.